Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2023 r.

Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący sędzia Roman Chorab

Protokolant Joanna Gaweł - Wojciechowska

bez udziału oskarżyciela publicznego

po rozpoznaniu w dniu 30.01.2023 r. i 20.03.2023 r.

sprawy M. S. (1)

ur. (...) w L.

syna W. i S. z d. C.

obwinionego o to, że:

w dniu 2 kwietnia 2022 r. w miejscowości (...), wywołał niepotrzebną czynność organu bezpieczeństwa i porządku publicznego,

tj. o czyn z art. 66 § 1pkt 1 kw

I.  obwinionego M. S. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 66 § 1 pkt 1 kw i za to na podstawie art. 66 § 1 pkt 1 kw wymierza mu karę 200 (dwustu) złotych grzywny;

II.  na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 118§1 kpw i art. 119 kpw zasądza od obwinionego M. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 100 złotych i na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 Ustawy z dnia 23.06.1973 r o opłatach w sprawach karnych wymierza opłatę w wysokości 30 złotych.

Sygn. akt II W 239/22

UZASADNIENIE

W wyniku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

M. S. (1) w chwili obecnej ma 46 lat , pracuje jako spawacz zarabiając 1.500 euro miesięcznie. W okresie miesiąca kwietnia 2022 r. jako miejsce zamieszkania podawał on miejscowość M. 13A w gminie W. , powiatu (...). Jest to miejsce zamieszkania jego byłej żony E. S..

( dowód : dane osobowe obwinionego M. S. (1) – k 13 i k.56 ; wyjaśnienia obwinionego M. S. (1) – k. 56 ).

W dniu 2 kwietnia 2022 r. ( kiedy pomiędzy obwinionym M. S. (1) , a jego wówczas jeszcze żoną E. S. trwało postępowanie rozwodowe ) M. S. (1) przyjechał do miejscowości M. 13A zabrać pozostałe tam jeszcze jego rzeczy w postaci ubrań. E. S. wskazała , że jego rzeczy zostały spakowane i wyniesione na strych domu. M. S. (1) udał się na strych po czym stwierdził , że te rzeczy należy mu znieść. Wobec odmowy zniesienia mu jego rzeczy M. S. (1) telefonicznie zawiadomił organy ścigania – dyżurnego KPP. w L. , że jego żona ( mająca już nowego partnera ) schowała mu jego rzeczy i nie chce ich wydać.

( dowód : notatka urzędowa –k. 1 ; zeznania świadków : E. S. – k. 57 ; R. R. – k- 57v-59 ; P. Ż. – k. 58, k. 9 wyjaśnienia obwinionego M. S. (1) – k. 56v- w części ).

Przybyli na miejsce funkcjonariusze policji w osobach P. Ż. i P. P. w oparciu o rozmowę ze wszystkimi osobami będącymi pod adresem M. 13a , mianowicie E. B. , E. S. , R. B. , R. R. ustalili , że M. S. (1) pod wskazanym adresem nie przebywał od trzech miesięcy w związku z tym , jego rzeczy zostały spakowane i zaniesione na strych domu.

W chwili gdy M. S. (1) przyjechał do miejsca swojego wówczas jeszcze zameldowania został poinformowany przez obecnych gdzie znajdują się jego rzeczy. M. S. (1) osobiście udał się na strych , po czym stwierdził , że wskazane rzeczy ze strychu ma mu znieść ówczesna jeszcze żona E. S.. Wobec odmowy ze strony E. S. , M. S. (1) zgłosił dyżurnemu KPP. w L. , że jego żona schowała jego rzeczy i nie chce mu ich wyda. Wobec wyżej wymienionej sytuacji funkcjonariusze policji ustalili , że M. S. (1) wywołał niepotrzebną czynność organu bezpieczeństwa i porządku publicznego , gdyż nawet w ich obecności twierdził, że przedmiotowe rzeczy , to E. S. ma mu znieść ze strychu. Wobec powyższego , a więc stwierdzenia , że przedmiotowa interwencja była bezpodstawna funkcjonariusze policji zaproponowali nałożenie na M. S. (1) mandatu karnego , którego odmówił on przyjęcia.

( dowód : wyjaśnienia obwinionego M. S. (1) – k. 7 , k. 65- w części ; zeznania świadków : E. S. – k. 57 ; R. R. – k- 57v-59 ;P. Ż. – k. 58, k. 9 , E. B. – k. 62 v ; P. P.- k. 62v-63 ).

Podczas powrotu z tej interwencji ci sami funkcjonariusze policji , ponownie dostali informację od dyżurnego KPP. w L. , iż pod tym samym adresem znów „coś się dzieje” , że obwiniony M. S. (1) miał być agresywny wobec swojej zony. W związku z powyższym wrócili na miejsce poprzedniej interwencji. Będąc na miejscu , w oparciu o informację E. S. ustalili , że została ona popchnięta przez M. S. (1). W związku z czym funkcjonariusze policji nakazali obw. M. S. opuścić posesję , co też on uczynił

( dowód : zeznania świadka P. P.- k. 62v-63 ).

M. S. (1) został przesłuchany w charakterze obwinionego w postępowaniu przed policją. Nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i odmówił składania wyjaśnień ( k. 14 ).

Bezpośrednio przed Sądem przesłuchany w charakterze obwinionego , M. S. (1) również nie przyznał się do stawianego mu zarzutu , ale złożył wyjaśnienia. W złożonych wyjaśnieniach stwierdził , że dwukrotnie w tym dniu był pod adresem M. 13a u państwa B. i dwukrotnie E. S. odmówiła mu wydania rzeczy osobistych i dokumentów , ani nie mówiła gdzie one są w związku z czym zadzwonił pod nr 112 , aby mu pomogli ( k. 56-56v ).

Sąd zważył co następuje :

Przechodząc do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego należy zauważyć, wyjaśnienia obwinionego M. S. (3) nie przyznającego się do stawianego mu zarzutu na wiarygodność nie mogą zasługiwać.

Sąd doszedł do takiego przekonania mając na uwadze iż wiarygodności wyjaśnień obwinionego M. S. (3) należy dokonać łącznie z oceną mocy dowodowej pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Twierdzenia zaś obwinionego M. S. (3) , co do istoty sprawy , są całkowicie sprzeczne właśnie z tym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Przechodząc natomiast do oceny pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego , a w szczególności zeznań świadków w osobach : E. S. , E. B. , R. R. , P. Ż. i P. P. , to w ocenie Sądu zasługują one na wiarygodność.

W pierwszej kolejności należy podkreślić , że zeznania tych osób należało uznać za logiczne , pełne i jasne oraz wzajemnie się ze sobą uzupełniające. Po wtóre w ocenie Sądu osoby E. S. i E. B. , czy też R. R. nie miały żadnego powodu , ani konieczności , potrzeby aby nie wydawać jakichkolwiek rzeczy będących własnością M. S. (1). Wszystkie te osoby zgodnie potwierdziły to w obecności funkcjonariuszy Policji w osobach P. Ż. i P. P.. Mało tego sam M. S. (1) w ich obecności oświadczył , że jego rzeczy są na strychu domu ( zatem miał wiedzę gdzie się znajdują ) , a jedynie domagał się aby te rzeczy ze strychu zniosła mu E. S.. Zatem kwestia dotycząca zniesienia tych rzeczy ze strychu nie jest równoznaczna z odmową ich wydania. Nie było bowiem żadnych przeszkód , aby M. S. (1) wskazane rzeczy sam zabrał ze strychu domu znajdującego się pod adresem M. 13A. Tym bardziej , że wcześniej M. S. (1) były już wydawane jego rzeczy i nie było z tym żadnych problemów.

Kolejną okolicznością przemawiającą za tym , że M. S. (1) bezpodstawnie wywołał czynność funkcjonariuszy policji jest fakt , że po zakończeniu tej interwencji i wyjaśnieniu kwestii zabrania swoich rzeczy przez M. S. (1) , ponownie wszczął on awanturę gdzie konieczna była kolejna interwencja tych samych funkcjonariuszy policji.

Powyższe świadczy zatem o tym , że to osoba M. S. (1) była negatywnie nastawiona do rodziny E. S. ( do której to M. S. (1) z pewnością miał pretensje , skoro jeszcze w trakcie trwania ich małżeństwa E. S. zamieszkała z inną osobą ) i z tych zapewne powodów , ze złośliwości i chęci zemsty postanowił bez powodów wezwać na interwencję funkcjonariuszy policji.

Należy przy tym podkreślić , że nie sposób zakwestionować zeznań funkcjonariuszy policji w osobach P. Ż. i P. P., którzy nie będąc związanymi żadnymi relacjami z żadną ze stron konfliktu nie mieli żadnych powodów i podstaw , aby zeznawać na korzyść jednej bądź drugiej strony.

Dokonując zatem całościowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jeszcze raz należy podkreślić iż wyjaśnienia obwinionego M. S. (1) są niewiarygodne, co do istoty sprawy , a zebrany w sprawie materiał dowodowy i omówiony powyżej wskazuje bez żadnych wątpliwości , że obwiniony ten dopuścił się zarzucanego mu czynu.

Należy zatem stwierdzić ,że obwiniony M. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia z art. 66 § 1 pkt. 1 kw. w ten sposób, że : w dniu 2 kwietnia 2022 r. w miejscowości (...) , wywołał niepotrzebną czynność organu bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Sąd przyjął kwalifikację z art. 66 § 1 pkt.1 kw. mając na uwadze to, że zachowanie sprawcy wykroczenia określonego w tym przepisie polega na m.in. ( w przypadku niniejszej sprawy ) wywołaniu niepotrzebnej czynności organu bezpieczeństwa i porządku publicznego ( funkcjonariuszy policji ) i zachowaniu sprawcy , który taką czynność wywołał w sytuacji gdzie była ona niepotrzebna.

Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności zarówno łagodzących , jak i obciążających dotyczących osoby sprawcy M. S. (1).

Do tych pierwszych Sąd zaliczył fakt , że obwiniony M. S. (1) w żaden sposób nie utrudniał prowadzonego wobec niego postępowania , czy to przed organami policji czy też przed sądem.

Jako zaś okoliczność obciążającą Sąd potraktował fakt , że obwiniony M. S. (1) pomimo pierwszej interwencji policji w sposób niewłaściwy zachowywał się wobec E. S. wskutek czego interweniujący funkcjonariusze policji po raz kolejny musieli wrócić na miejsce poprzedniej interwencji. Obydwie te sytuacji były spowodowane niewłaściwym zachowaniem M. S. (1) i spowodowały zaangażowanie w czynnościach policji , które w tym przypadku , gdyby nie działania M. S. były zbędne.

Łącząc wyżej wymienione okoliczności z dyrektywami wymiaru kary z art. 33 § 1 i § 2 kw., Sąd uznał , iż wymierzenie obwinionemu M. S. (1) na podstawie art. 66 § 1 pkt. 1 kw. kary 200 złotych grzywny będzie adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu – przy czym spełni w stosunku obwinionego M. S. (1) rolę wychowawczą i zapobiegawczą czyniąc nadto zadość prewencji ogólnej.

Sąd zasądził od obwinionego M. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania i właściwą opłatę na podstawie i wysokościach wskazanych w pkt. II części skazującej wyroku.